Teoria potrzeb ludzkich w rozwoju zrównoważonym miast

Koncepcja rozwoju zrównoważonego, ze względu na swoją złożoność, jest bardzo trudna w praktycznej realizacji. Miasta, pomimo dużych starań, mają duże trudności w osiągnięciu równowagi pomiędzy celami ekonomicznymi a racjami społecznymi i ekologicznymi. Najsłabszym ogniwem w całym procesie zarządzania zrównoważonego wydaje się być komponent społeczny. Społeczeństwo jest systemem bardziej złożonym i zróżnicowanym wewnętrznie niż struktury ekonomiczne, czy przyrodnicze, a ponadto występuje w podwójnej roli: jako beneficjent rozwoju zrównoważonego oraz jako kluczowy element w procesie realizacji całej idei. Oznacza to, że dobrobyt społeczny jest zarazem celem rozwoju zrównoważonego, jak i ważnym czynnikiem wpływającym na stosunek ludzi do przyrody i procesów produkcji, a więc warunkującym sukcesy w sferze ekonomicznej i środowiskowej. W świetle tych wniosków znaczenia nabiera koncepcja kapitału społecznego oraz społeczności adaptacyjnych – trwałych i zdolnych do radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Powstaje jednak pytanie, jak budować takie społeczności, które stawiają czoła nowym wyzwaniom i przystosowują się pomyślnie do zmieniających się warunków kulturowych, ekonomicznych, politycznych. Wydaje się, że pomocna w rozwiązaniu tego problemu może być teoria potrzeb ludzkich. Pozwala ona zakładać, że stworzenie warunków życia, które umożliwiają mieszkańcom miast realizować swoje złożone potrzeby, włącznie z potrzebami wyższego rzędu, takimi jak dążenie do samorealizacji, do posiadania wpływu na otoczenie, do wartościowych relacji społecznych może skutkować wyższym poziomem satysfakcji życiowej. Jej osiągnięcie może z kolei przekładać się na silniejsze więzi z miejscem zamieszkania i gotowość do działania na rzecz środowiska lokalnego.