Wskaźniki zrównoważonego użytkowania dzikiej przyrody: problemy związane z ich formowaniem i wdrażaniem w Federacji Rosyjskiej

Artykuł analizuje kategorię prawną zrównoważone użytkowanie dzikiej przyrody rozumianą jako proces realizacji praw i obowiązków przez podmioty, w oparciu o postanowienia koncepcji zrównoważonego rozwoju, prawa międzynarodowego i ustawodawstwa krajowego dotyczącego dzikiej przyrody. Proces ma na celu zapewnienie różnorodności biologicznej, osiągnięcie równowagi interesów ekonomicznych, środowiskowych i społecznych obywateli, społeczeństwa i państwa jako całości oraz zachowanie zdolności reprodukcyjnych świata zwierząt.

Na podstawie analizy niektórych przepisów dotyczących dzikiej fauny i flory i oceny realizowania tych zapisów w praktyce, autorka stwierdza, że w Rosji brakuje kompleksowego systemu prawnych środków wsparcia dla zrównoważonego użytkowania dzikiej przyrody. Zaproponowane przez autorkę artykułu rozwiązania prawne, ekonomiczne i organizacyjne umożliwią korzystanie z dzikiej przyrody w taki sposób, który zachowa i zwiększy liczbę populacji dzikich zwierząt, utrzyma równowagę ekologiczną i zapewni zaspokojenie potrzeb życia  i  zdrowia  dla obecnych i przyszłych pokoleń, w korzystnym środowisku. Środki zaproponowane przez autorkę mogą stworzyć podstawę prawną dla zrównoważonego zarządzania dziką przyrodą. Autorka sugeruje, że rozwiązania te mogą być przydatne w opracowywaniu krajowych programów zrównoważonego użytkowania dzikiej przyrody; zapewniania zachęt do przejścia na zrównoważone użytkowanie; wzmocnienia dialogu między władzami a ludnością w celu włączenia ich w proces zrównoważonego wykorzystywania dzikiej fauny i flory, aby w ten sposób zapewnić równowagę interesów gospodarczych, środowiskowych i społecznych.