ZARZĄDZANIE MIEJSCEM PRACY ZA POMOCĄ BADAŃ OPERACYJNYCH

W strukturze ochrony pracy ważną rolę odgrywa optymalna organizacja miejsc pracy. Projektowanie przestrzeni roboczej powinno zapewnić optymalny podział funkcji pomiędzy człowieka i maszynę w celu stworzenia bezpiecznych warunków pracy, zmniejszenia uciążliwości pracy i poziomu urazów odniesionych w pracy. Najczęściej planowanie miejsca pracy odbywa się ręcznie, poprzez proste obliczenia, a następnie ocenia się racjonalność planowania miejsca pracy na podstawie statystyk urazów i chorób zawodowych, a także wskaźników wydajności pracy, na przykład współczynnika zgodności z normami. Do rozwiązania problemu optymalnego rozmieszczenia budowane są modele matematyczne, które mogą uwzględniać różne ograniczenia normatywne i są proste do dalszej implementacji programowej. Proponuje się wybór teorii funkcji φ, którą można scharakteryzować jako miarę bliskości obiektów. W ten sposób problem optymalnego rozmieszczenia miejsc pracy sprowadza się do problemu programowania matematycznego. Funkcja celu określa kryterium optymalności – minimalizację obszaru lub obwodu, który ma być zajęty przez obiekty. Takie postawienie problemu jest istotne, ponieważ wykorzystanie najmniejszej powierzchni produkcyjnej, z uwzględnieniem wymogów bezpieczeństwa, jest ekonomicznym warunkiem efektywnego zarządzania produkcją. Ograniczenia wzajemnej lokalizacji miejsc pracy ustalane są za pomocą funkcji φ, co określa domenę decyzyjną. Tak więc przy formalizowaniu ograniczeń można uwzględnić wszystkie normatywne odległości bezpieczeństwa między miejscami pracy, urządzeniami, ścianami itp. W związku z tym w artykule badane jest podejście, które będzie automatycznie planować rozmieszczenie dużej liczby obiektów technologicznych, miejsc pracy odpowiednio do standardów bezpieczeństwa pracy. Zastosowanie oprogramowania, które może być realizowane na bazie funkcji φ, znacznie skróci czas planowania miejsc roboczych i zwiększy jego efektywność.