Czy ewangelickie rozumienie pojęcia własności służy zrównoważonemu rozwojowi?

Reformacja spowodowała przełomowe zmiany w sposobie myślenia o Bogu i roli człowieka w świecie. Marcin Luter, nazywany dziś ojcem reformacji w myśl zasady sola scriptura – tylko Pismo całą swoją naukę opierał na Bożym słowie. Również proponowane przez niego rozumienie pojęcia własności było wiernym odbiciem nauk zawartych w Biblii. Własność, według Lutra, ma charakter służebny – człowiek zostaje obdarowany przez Boga po to, by móc dzielić się z innymi. Reformator nie postrzegał własności jako dobra samego w sobie. Własność była elementem, do którego stosunek określa nasze podejście do bliźniego i całego dzieła stworzenia. Człowiek nie powinien zapominać, że wszelkie dobra są mu jedynie przez Boga powierzone.

Ta biblijna myśl została rozwinięta przez współczesnych teologów ewangelickich. W aktualnych rozważaniach podkreśla się, że pojęcie własności dotyczy nie tylko dóbr materialnych, ale wielu elementów otaczającego nas świata. Troska o stworzenie i środowisko naturalne winna więc być przejawem chrześcijańskiej odpowiedzialności. Człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boże. Jest ukoronowaniem dzieła stworzenia. Teolodzy ewangeliccy zwracają uwagę, że chrześcijanie powinni być szczególnie wrażliwi na ochronę środowiska, a co za tym idzie na zachowanie świata dla przyszłych pokoleń. Odpowiedzialność człowieka za otaczający go świat, nie może być jedynie uciążliwym obowiązkiem. Powinna być przejawem miłości do Boga i bliźnich oraz znakiem zrozumienia naszego chrześcijaństwa. Jest bowiem najpełniejszą realizacją idei zrównoważonego rozwoju.