Środowiskowy dobrostan: jakość polityki a wartości społeczne

W XXI wieku, oprócz powszechnie znanych wskaźników materialnego dobrobytu, w nowoczesnym modelu państwa socjalnego, coraz większą rolę odgrywa jakość środowiska naturalnego. W kontekście badań interdyscyplinarnych na dzień dzisiejszy ważne jest kształtowanie świadomości ekologicznej, jako sposobu bycia, w którym obywatele odczuwają bezpośredni związek ze środowiskiem, starając się zachować je dla dobrobytu ludzi. Badania związków między ekonomicznym i ekologicznym rozwojem często są zawężone do ekonomicznych interakcji, z pominięciem kwestii edukacyjnych i naukowych. Artykuł jest poświęcony ekologicznemu komponentowi zabezpieczenia społecznego, a także analizie wpływu ilościowych i jakościowych wskaźników (jakość zarządzania, rozwój demokracji, PKB na mieszkańca, wartości orientacji) na Indeks Wydajności Środowiskowej (Environmental Performance Index), jako kompleksowego wskaźnika oceny jakości środowiska. Założona hipoteza zakłada, że wraz ze wskaźnikami skuteczności polityki publicznej (jakość zarządzania, indeks demokracji) o popycie na dobro publiczne jakość środowiska decyduje zdolność do inwestowania w środowisko (PKB na osobę) i przewaga wartości samorealizacji nad wartościami przetrwania. Wykorzystując ekonomiczno-matematyczne modelowanie udowodniono, że wskaźniki jakości zarządzania i poziomu rozwoju demokracji odgrywają kluczową rolę w kształtowaniu środowiskowego elementu dobrobytu, podczas gdy poziom PKB na mieszkańca oraz wartości wpływają w mniejszym stopniu. Ponadto udowodniono, że polityka publiczna powinna być skierowana bezpośrednio na zwiększenie efektywności zarządzania i rozwój demokratycznego społeczeństwa obywatelskiego.