Studium morfologiczne i geometryczne historycznych minaretów w północnej Algierii

Dziedzictwo islamskie stanowi bardzo cenny skarb w Algierii, szczególnie miejsca kultu (meczetów), które odzwierciedlają symbol tego dziedzictwa. Są one uważane za ważne punkty orientacyjne w miastach dzięki elementom architektonicznym, takim jak kopuła i minaret. Minarety są używane przez muezzina do wzywania ludzi do modlitwy; pierwotnie były budowane w pobliżu meczetu lub w jego wnętrzu, obok sali modlitewnej. Później pojawiły się jako kątowe wieże mauzoleów. Niniejsze badanie jest częścią analizy minaretów w Algierii w okresie średniowiecza (Bani Hamad, Morawidowie, Zajjanidowie, Marynidzi i Osmanowie), które zostały wybrane, a następnie sklasyfikowane według różnych typologii (wymiary, formy, projekty itp.) oraz ewolucji w czasie. Głównymi celami tej pracy jest poszukiwanie form, które określają typologię minaretów każdego okresu. Zbadano również korelację między wymiarami a parametrami geometrycznymi stosowanymi w koncepcji projektowania tych minaretów. Badanie opierało się na metodzie monograficznej polegającej na obserwacji terenowej i analizie dokumentacji, uwzględniając dokładne czytanie historii. Wyniki pokazują, że stała forma pionowego przekroju minaretu, z tymi samymi wymiarami na górze i na dole, stanowi dwie trzecie głównej wieży minaretów. Wnioskujemy również, że kwadratowy kształt poziomego przekroju minaretu stanowi dwie trzecie głównej wieży minaretów, co stanowi najbardziej odporną formę na trzęsienia ziemi. Te wymiary odgrywają kluczową rolę w zwiększaniu wizualnej atrakcyjności i architektonicznej równowagi minaretu, oprócz ich zalet w zakresie odporności na trzęsienia ziemi.