Architektura a dźwięk - interdyscyplinarne badania naukowe na temat wykorzystania sygnałów fonicznych w percepcji i projektowaniu przestrzeni architektonicznej

We współczesnym świecie obrazu podstawowym atrybutem architektury jest jej wizualność. Przestrzenie architektoniczne projektowane są przede wszystkim z myślą o tym, jak będą oglądane przez odbiorcę, bądź też „oczy” aparatów i kamer fotograficznych. Projektowanie wyłącznie dla wzroku zuboża jakość ludzkich spotkań z architekturą. Sztuka kształtowania przestrzeni powinna angażować wszystkie kanały percepcyjne człowieka. Jednym z najważniejszych zmysłów, pozwalających odczuwać przestrzeń zbudowaną, poznawać ją i żyć w niej jest słuch. Foniczny obraz przestrzeni architektonicznej nie tylko towarzyszy obrazowi wizualnemu, ale w znaczącym stopniu definiuje jakość doświadczeń egzystencjalnych i estetycznych. Zadaniem architekta powinno stać się umiejętne wykorzystanie sygnałów akustycznych jako integralnego składnika w procesie projektowym. Przekonanie to stało się inspiracją do multidyscyplinarnego projektu pt.: „Dźwięki architektury”, poświęconego badaniom nad fenomenem dźwięku i jego znaczeniem w postrzeganiu i wykorzystaniu środowiska architektonicznego przez człowieka. Projekt ten realizowany był pod kierunkiem autorki w latach 2014-2015 z udziałem przedstawicieli różnych dyscyplin nauki i sztuki. Efektem interdyscyplinarnych badań stała się monografia „Dźwięki Architektury”, opublikowana w 2016 r.