Narrative Approach To Living Heritage

Nigel Walter

doi:10.35784/odk.2443

PDF (angielski)

PDF

Opublikowane: 2020-12-22

DOI: https://doi.org/10.35784/odk.2443

Numer Nr 10 (2020)

Artykuły

Ruiny: żywe dziedzictwo
Konserwacja, restauracja i rewaloryzacja
Antonino Frenda, Silvia Soldano, Patrizia Borlizzi

1-18
Villa Beatrice d'Este: planowanie zarządzania średniowiecznymi ruinami w regionie Veneto we Włoszech
Valentina Gamba, Sergio Calò, Maurizio Malé, Enzo Moretto

19-44
Ruiny budowli sakralnych. Przesłanie ideowe i problem ich zachowania
Piotr Krasny

45-59
Ruina historyczna – ingerencje i ich uwarunkowania
Piotr Molski

61-72
Zintegrowane podejście nauk przyrodniczych do ochrony średniowiecznych ruin
Jakub Novotný, Jiří Bláha

73-84
Tablice informacyjne i oświetlenie sceniczne jako istotne elementy prezentacji ruin
Jakub Novotný, Dita Machova

85-99
Historyczne ruiny – między doktryną konserwatorską, a społeczną akceptacją
Andrzej Siwek

101-114
Zrównoważone ponowne wykorzystanie, ochrona i nowoczesne zarządzanie historycznymi ruinami
Silvia Soldano, Antonino Frenda, Patrizia Borlizzi

115-125
Narracyjne podejście do żywego dziedzictwa
Nigel Walter

126-138

Archiwum

2022

Nr 14
2022-12-31 8
Nr 13
2022-12-31 10

2021

Nr 12
2021-12-29 11
Nr 11
2021-06-30 13

2020

Nr 10
2020-12-22 9
Nr 9
2020-12-04 11

2019

Nr 8
2019-12-20 28
Nr 7
2019-02-27 17

2018

Nr 6
2018-11-29 17
Nr 5
2018-02-28 15

Authors

Nigel Walter

nigelesque@gmail.com

Department of Archaeology, University of York, The King's Manor, York YO1 7EP

https://orcid.org/0000-0002-1152-522X ##orcid.unauthenticated##

Abstrakt

W artykule podjęto próbę określenia ram teoretycznych dla potrzeb żywego dziedzictwa. ICCROM jest liderem w opracowywaniu praktyk konserwatorskich w zakresie żywego dziedzictwa, jako miejsca kultu religijnego. Do tej pory nie podjęto jednak próby stworzenia podstaw teoretycznych dla tych praktyk. W miejsce wciąż dominującego definiowania (przynajmniej w większości zachodnich praktyk) obiektów zabytkowych głównie pod kątem ich historycznych wartości, niniejszy artykuł proponuje podejście narracyjne, które pozwala miejscom lub budynkom pozostać w ich kontekście kulturowym / religijnym, przy jednoczesnej akceptacji zachodzących zmian. Choć podejście to wywodzi się ze źródeł zachodnich, uznaje konieczność zrozumienia tradycji innych regionów świata. Każdy teoretyczny model dla żywego dziedzictwa musi odpowiadać na zasadnicze pytanie, w jaki sposób istniejące budynki przetrwają różnice pokoleń, to znaczy ciągłość między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. Ponieważ współczesność pociąga za sobą zobowiązanie do radykalnego zerwania z przeszłością, takie podejście musi angażować zasoby przednowoczesności, aby rozwinąć (a może przywrócić) nienowoczesne rozumienie tradycji jako rozwojowej i twórczej. Główne źródła wykorzystane w badaniu proponowanego podejścia narracyjnego obejmują rehabilitację tradycji Alasdaira MacIntyre'a, rozwój hermeneutyki filozoficznej Hansa-Georga Gadamera oraz prace Paula Ricoeura nad narracją i czasem.

Słowa kluczowe:

Tradycja, ciągłość, Alasdair MacIntyre, Hans-Georg Gadamer, Paul Ricoeur

Bibliografia

Araoz, G. F. (2011). Preserving heritage places under a new paradigm. Journal of Cultural Heritage Management and Sustainable Development, 1(1), 55–60. https://doi.org/10.1108/20441261111129933

Australia ICOMOS. (2013). The Burra Charter: The Australia ICOMOS charter for places of cultural significance, 2013. Burwood, Australia: Australia ICOMOS.

Brand, S. (1994). How buildings learn: What happens after they’re built. New York and London: Viking.

Burke, E. (2001). Reflections on the Revolution in France. Stanford, CA: Stanford University Press. (Original work published 1790)

Cattermole, P. (Ed.). (2007). Wymondham Abbey: A history of the monastery and parish church. Wymondham: Wymondham Abbey.

de Man, P. (1970). Literary history and literary modernity. Daedalus, 99(2), 384–404.

Dowling, W. C. (2011). Ricoeur on time and narrative: An introduction to Temps et récit. Notre Dame, IN: University of Notre Dame Press.

Gadamer, H.-G. (1989). Truth and method (2nd, rev. ed.; J. Weinsheimer & D. G. Marshall, Trans.). London: Sheed and Ward. (Original work published 1960)

Historic England. (2008). Conservation principles: Policies and guidance for the sustainable management of the historic environment. London: English Heritage.

Lamarque, P. (2014). The opacity of narrative. London: Rowman & Littlefield International.

Lamarque, P., & Author. (2019). The application of narrative to the conservation of historic buildings. Estetika: The Central European Journal of Aesthetics, LVI/XII(1), 5–27.

Latour, B. (1993). We have never been modern (C. Porter, Trans.). Cambridge, MA: Harvard University Press.

Lipp, W., Štulc, J., Szmygin, B., & Giometti, S. (Eds.). (2012). Conservation turn - return to conservation: Tolerance for change, limits of change. Firenze: Edizioni Polistampa.

MacIntyre, A. C. (1985). After virtue: A study in moral theory (3rd ed.). London: Duckworth.

Petzet, M. (2009). International principles of preservation. Berlin: Hendrik Bäßler Verlag.

Poulios, I. (2014). The past in the present: A living heritage approach—Meteora, Greece. London: Ubiquity Press.

Ricoeur, P. (1980). Narrative time. Critical Inquiry, 7(1), 169–190. https://doi.org/10.2307/1343181

Ricoeur, P. (1984). Time and narrative, vols 1–3 (K. McLaughlin & D. Pellauer, Trans.). Chicago, IL and London: University of Chicago Press.

Stiefel, B. L., & Wells, J. C. (Eds.). (2014). Preservation education: Sharing best practices and finding common ground. Hanover, NH: University Press of New England.

Strong, R. (2007). A little history of the English country church. London: Jonathan Cape. (4631753).

Walter, N. (2017). Everyone loves a good story: Narrative, tradition and public participation in conservation. In G. Chitty (Ed.), Heritage, conservation and communities: Engagement, participation and capacity building (pp. 50–64). Abingdon and New York: Routledge.

Walter, N. (2020). Narrative theory in conservation: Change and living buildings. Abingdon and New York: Routledge.

Wijesuriya, G. (2015). Annexe 1: Living heritage: A summary. Retrieved January 9, 2017, from http://www.iccrom.org/wp-content/uploads/PCA_Annexe-1.pdf

Wijesuriya, G., Thompson, J., & Court, S. (2017). People-centred approaches: Engaging communities and developing capacities for managing heritage. In G. Chitty (Ed.), Heritage, conservation and community: Engagement, participation and capacity building (pp. 34–49). Abingdon and New York: Routledge.

Narracyjne podejście do żywego dziedzictwa. (2020). Ochrona Dziedzictwa Kulturowego, 10, 126-138. https://doi.org/10.35784/odk.2443

##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##

Numer Nr 10 (2020)

Archiwum

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Authors

Abstrakt

Słowa kluczowe:

Bibliografia

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

Licencja