Ruiny: żywe dziedzictwo Konserwacja, restauracja i rewaloryzacja

Ruiny symbolizują europejskie wartości i ilustrują europejską historię i dziedzictwo, a naszym celem powinno być podniesienie świadomości tego dziedzictwa, aby stworzyć silniejszą identyfikację z Europą i dalszą integrację europejską. Chociaż ludzie zamieszkują miejsca Światowego Dziedzictwa i ich okolice, ich rola w procesach dziedzictwa i zarządzaniu nim znacznie się zmieniła. Obecnie musimy połączyć cele ochrony z celem inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu. Społeczności lokalne należy zachęcać do wykorzystywania lokalnych dóbr kultury jako punktu wyjścia w procesie, w którym podmioty lokalne są zachęcane do aktywnego zarządzania dziedzictwem i mają możliwość rozwijania tego dziedzictwa w odpowiedzialny, rentowny i zrównoważony sposób. W swoim wyrazistym i fascynującym obrazie ruiny muszą powrócić do współczesnego życia, od którego często są dramatycznie oddzielone. Interwencje na ruinach wydają się trudne i ryzykowne, na granicy między konserwacją archeologiczną a architektoniczną. Współczesne interwencje architektoniczne na ruinach oscylują od konserwacji do reintegracji, aż do absolutnego ekstremizmu polegającego na rekonstrukcji, uznawanej za dopuszczalną i właściwą tylko wtedy, gdy opiera się na współczesnym projekcie, który ze znajomości historii prowadzi do twórczej i nowoczesnej formy i obrazu dzieła architektonicznego.