Wartości niematerialne i turystyka przestrzeni publicznych w starożytnym centrum Neapolu (Włochy)

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Rita Gagliardi

ri.gagliardi@libero.it

Abstrakt

Tożsamość starożytnego centrum Neapolu była historycznie oparta na współistnieniu materialnych i niematerialnych wartości leżących u podstaw zwartej tkanki wielowiekowych warstw architektonicznych i urbanistycznych. Ich trwały charakter i obecność w przestrzeni publicznej przyczynia się do wizerunku Neapolu jako autentycznego i wielowarstwowego miasta, uznanego za Historyczny Krajobraz Miejski (Historic Urban Landscape, HUL) i wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO dwadzieścia osiem lat później. Jednocześnie zachowanie tych wartości stanowi wyzwanie w odniesieniu do zmiany ról w niektórych przestrzeniach publicznych ze względu na presję materialną, ekonomiczną i społeczną, w szczególności turystyczną. Ten cykliczny proces determinowany fizycznymi przekształceniami układu urbanistycznego i nową charakterystyką funkcjonalną obszarów "nadturystycznych" ma szczególny wpływ na przestrzenie publiczne zlokalizowane wzdłuż głównych szlaków turystycznych w starożytnym centrum, na przykład na dziedziniec Santa Chiara. Artykuł ma na celu zastanowienie się nad perspektywami tych obszarów, zbadanie roli odgrywanej przez turystykę w zachowaniu ich tożsamości jako kluczowej w zarządzaniu historyczną ochroną miejską. Jest to uzupełnione bardziej ogólnymi refleksjami na temat znaczących przestrzeni, takich jak dziedzińce kościelne i ogrody, które są przekształcane w obszary publiczne, kształtując zarówno miasta, jak i ich mieszkańców, w celu określenia właściwej równowagi między przyczynami rozwoju a zachowaniem dziedzictwa i autentyczności.

Słowa kluczowe:

konserwacja, tożsamość, Neapol, place kościelne, turystyfikacja

Bibliografia

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

Wartości niematerialne i turystyka przestrzeni publicznych w starożytnym centrum Neapolu (Włochy). (2023). Ochrona Dziedzictwa Kulturowego, 16, 59-71. https://doi.org/10.35784/odk.3577