Współczesna rewitalizacja przestrzeni publicznych w Łodzi. Rola placów, ulic i podwórek w tworzeniu genius loci w oparciu o dziedzictwo historyczne

Pomimo początków sięgających średniowiecza (1423 r.) Łódź jest miastem młodym. Rozkwitła jako ważny ośrodek przemysłowy w XIX wieku, stając się drugim co do wielkości miastem w Polsce w XX wieku. Jej "amerykański" plan z jedną główną ulicą i dzielnicami rozwijającymi się wokół fabryk jest nietypowy w Polsce i pozostawia niewiele miejsca na place miejskie i przestrzeń publiczną. Od początku XX wieku Łódź stara się tworzyć więcej obszarów wspólnych, ponieważ uległy one daleko idącej degradacji po transformacji 1989 roku i kryzysie gospodarczym lat 90-tych. Obecnie jednak obszary te są rewitalizowane. Istnieje wiele konkursów i projektów dotyczących zarówno odnowy istniejących placów miejskich, jak i tworzenia nowych. Jednak termin "plac miejski" w dużej mierze utracił swoje pierwotne, tradycyjne znaczenie, a "plac" obejmuje obecnie różnorodne otwarte przestrzenie, od deptaków po dziedzińce. W artykule omówiono wybrane przykłady miejskich i prywatnych inwestycji w place, ulice i parki. Pomimo pozytywnego odbioru tych zmian urbanistycznych "odnowa" miasta jest krytykowana przez specjalistów i uznawana za kontrowersyjną. W artykule podjęto próbę analizy tych rozwiązań pod kątem urbanistyki, a także krajobrazu miejskiego i ekologii, a także próbę oceny, czy takie rozwiązania można uznać za nowoczesne i adekwatne do wymagań urbanistyki XXI wieku.