Edukacja inkluzywna jako narzędzie realizacji Celów zrównoważonego rozwoju w kontekście humanizacji społeczeństwa

Cywilizacja technogeniczna, mimo znaczących osiągnięć naukowo-technicznych, niestety nadal boryka się z problemami, które niosą za sobą nieodwracalne konsekwencje. Działalność ludzka oparta na zasadzie nieograniczonej konsumpcji powoduje wzrost nierówności, ubóstwa, głodu, chorób, konfliktów zbrojnych i globalnych zmian środowiskowych. Broń masowego rażenia stanowi globalne zagrożenie. Wszystkie te trendy wskazują na potrzebę przejścia na nowy poziom postępu oparty na zrównoważonym rozwoju, co z kolei wymaga ukształtowania nowej osobowości skupionej na systemie wartości środowiskowych, a nie na wartościach społeczeństwa konsumpcyjnego. Tylko społeczeństwo składające się z ludzi o nowym światopoglądzie będzie w stanie rozwijać się w sposób zrównoważony. W związku z tym zaproponowano autorską wizję edukacji inkluzywnej, rozumianej jako system o wysokiej zdolności integracyjnej, którego rolą jest tworzenie zrównoważonego społeczeństwa o racjonalnych podstawach moralnych. Proponowany jest doktrynalny model realizacji Celów zrównoważonego rozwoju, którego istotą jest humanizacja społeczeństwa, przyczynianie się do zmian moralnych, ekonomicznych, społecznych, kulturowych oraz wpływanie na życie społeczeństwa, jednocześnie będący siłą napędową ekonomicznych, społecznych i środowiskowych filarów zrównoważonego rozwoju. Podejście autorów pozwala poszerzyć naukową wizję istoty i treści edukacji inkluzywnej oraz określić rolę humanizacji w zapewnieniu realizacji Celów zrównoważonego rozwoju. Ramy koncepcyjne artykułu można wykorzystać jako podstawowe fundamenty strategii zrównoważonego rozwoju.