Rysunek odręczny podstawowym środkiem wyrazu plastycznego w procesie edukacji przyszłych architektów a współczesna technologia komputerowa

Rysunek odręczny należy do jednych z najwcześniejszych i zarazem najważniejszych umiejętności człowieka. Zaliczany jest do najprostszych form zapisu myśli oraz informacji już od wczesnego dzieciństwa, który pozwala komunikować się bez użycia słów. Jest on pierwszą, werbalną formą kontaktu ze światem zewnętrznym za pomocą, którego ilustrowane są uczucia, emocje i pragnienia. Jest czymś, co pozwala zobaczyć otaczające piękno, dostrzec szczegóły, poznać budowę i strukturę materii i na długo zachować obraz w pamięci. W artykule poruszono zagadnienia związane z procesem kształcenia w zakresie rysunku odręcznego na kierunku architektura na Wydziale Budownictwa i Architektury Politechniki Lubelskiej. W niniejszej pracy rysunek został przedstawiony, jako podstawowe narzędzie umożliwiające zaprezentowanie własnej koncepcji projektowej przyszłym inwestorom, który uczy spostrzegania, analizowania oraz rozwija wyobraźnie twórczą i przestrzenną. Przyjmując, że nauka rysunku odręcznego stanowi podstawę wszelkich działań artystycznych, w artykule podjęto próbę zbadania istoty rysunku odręcznego w procesie kształcenia przyszłych architektów na Politechnice Lubelskiej. W literaturze przedmiotu poruszona została kwestia wartości przekazywanych za pośrednictwem rysunku odręcznego oraz dokonano porównania go ze współczesnymi, zaawansowanymi programami komputerowymi.