Dostępność historycznych parków

Nowoprojektowane budynki powinny być dostosowane do potrzeb wszystkich użytkowników, podobnie jak przestrzenie publiczne.

Problem pojawia się, kiedy mamy do czynienia z substancją zabytkową. Niektóre budynki lub przestrzenie ze względu na swoją specyfikę (uwarunkowania prawne, kontekst historyczny) są tego pozbawione, a ich dostosowanie jest po prostu bardzo trudne. Podobnie ma się rzecz w odniesieniu do przestrzeni historycznych parków towarzyszącym założeniom rezydencjonalnym.

Obecnie ta sytuacja ulega zmianie. Znaczące w tej materii okazują się środki unijne na rewaloryzację historycznych założeń, a możliwość ich pozyskania determinuje próby maksymalnego dostosowania tego typu parków do potrzeb wszystkich użytkowników.

W artykule przedstawione zostaną główne nurty i zasady stosowane w tego typu założeniach. Autor podejmie także próbę określenia granic tego typu działań. Szczegółowo przedstawione zostaną wybrane procesy zachodzące w przestrzeni historycznych parków (zarówno in plus jak i in minus) na przykładzie rozwiązań europejskich ze szczególnym uwzględnieniem takich krajów jak Francja oraz Polska.