Wpływ modyfikacji żywic epoksydowych na ich parametry wytrzymałościowe

Modyfikacje kompozytów polimerowych to jedna z najszybciej rozwijających
się dziedzin techniki. Badania skupiają się na dwóch kierunkach: uzyskiwaniu nowych
materiałów lub modyfikacji materiałów już istniejących. W pierwszej grupie badań stosuje się metody sporządzania nowych wzorów chemicznych polimerów, zawierających główny
pierwiastek strukturalny: węgiel (polimery organiczne) lub krzem (polimery nieorganiczne).
W grupie drugiej badania polegają na poszukiwaniu metod modyfikacji właściwości polimerów.
W budownictwie stosowane są m.in. są kleje (polimery adhezyjne). Wykorzystywane
są do łączenia materiałów o różnych właściwościach fizyko – mechanicznych. Pod wpływem
działania czynnika inicjującego reakcję sieciowania (utwardzacze lub temperatura) polimery
uzyskują formę stałą. Wytrzymałość złącza klejonego zależy od parametrów wyjściowych
kleju i docelowej powierzchni jego stosowania. Ponieważ takie złącze jest zazwyczaj
najsłabszym elementem, to poszukuje się metod mogących pomóc w poprawieniu parametrów
wytrzymałościowych klejów. W opracowaniu przedstawiono wyniki badań własnych nad
sposobami modyfikacji wybranej żywicy epoksydowej stosowanej w technice jako klej.
W celu zapewnienia skutecznego wymieszania kleju z wypełniaczami zastosowano energię
ultradźwięków. Po stwardnieniu żywicy przeprowadzono badania mające na celu ustalenie
twardości i wytrzymałości na rozciąganie uzyskanych kompozytów żywicznych. Na podstawie
wyników, analizy SEM oraz obserwacji efektu działania ultradźwięków wyjaśniono zjawiska
wpływające na zmiany w/w cech mechanicznych.