Ewolucja założeń ochrony zabytków – przykład miast Światowego Dziedzictwa UNESCO

##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##

PDF
PDF (angielski)
Opublikowane: 2020-12-04
DOI: https://doi.org/10.35784/odk.2406
Artykuły

Archiwum

2020

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Authors

Boguslaw Szmygin

szmygin@poczta.onet.pl

Wydział Budownictwa i Architektury, Politechnika Lubelska, Lublin;
https://orcid.org/0000-0003-0629-4495 ##orcid.unauthenticated##

Abstrakt

Ochrona dziedzictwa jest w okresie transformacji, która polega m.in. na zwiększeniu wpływu interesariuszy na ochronę, zarządzanie i użytkowanie dziedzictwa. Konieczność takiej modyfikacji została sformułowana w dokumentach międzynarodowych – Konwencji z Faro (Rada Europy) i Rekomendacji HUL (Zgromadzenie Generalne UNESCO), które powinny być wdrażane przez państwa - strony tych organizacji. Zadaniem środowiska konserwatorskiego jest dostosowanie teorii i praktyki ochrony dziedzictwa do tych zmian.
Wdrożenie nowego podejścia w ochronie dziedzictwa będzie długotrwałym procesem. Obszarem w którym zmiany będą szybko zachodziły jest ochrona miast historycznych. W zespołach staromiejskich konieczne będzie uwzględnienie trzech procesów: ochrony, użytkowania, przekształcania. Konserwatorzy zabytków będą musieli opracować narzędzia służące koordynacji i kontroli tych procesów. Swoistym poligonem tych działań jest zarządzanie miastami wpisanymi na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Słowa kluczowe:

doktryna konserwatorska, interesariusze, miasta historyczne

Bibliografia

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

Ewolucja założeń ochrony zabytków – przykład miast Światowego Dziedzictwa UNESCO. (2020). Ochrona Dziedzictwa Kulturowego, 9, 129-140. https://doi.org/10.35784/odk.2406