Antycypacja idei rozwoju trwałego I zrównoważonego w koncepcji nowego humanizmu Aurelio Peccei’s concept of new humanism

 Koncepcja „rozwoju trwałego i zrównoważonego”, sformułowana w raporcie Gro Harlem Brundtland, będąca do dnia dzisiejszego najbardziej komplementarną wizją odpowiedzialnej postawy wobec przyszłego rozwoju ludzkości, nie stanowi pierwszej próby ujęcia i uporządkowania tej problematyki. Spośród koncepcji powstałych na drodze od Raportu U’Thanta do raportu Brundtland na szczególną uwagę zasługuje projekt „nowego humanizmu” rozwinięty przez Aurelio Peccei. Jego znaczenie wiąże się z tym, iż powstał w trakcie dyskusji nad jednym z najważniejszych dokumentów konstruujących świadomość odpowiedzialności za przyszłość, jaką stały się Granice wzrostu opublikowane w 1972 roku jako Raport dla Klubu Rzymskiego. Jego etyczne przesłanie jest o tyle ważne, iż wydobywa moralny aspekt kwestii związanych z odpowiedzialnym stosunkiem ludzkości do warunków i charakteru własnej egzystencji na Ziemi. Losy koncepcji „nowego humanizmu” stanowią również swoistą antycypację późniejszych dyskusji nad „rozwojem trwałym i zrównoważonym”. Najistotniejsze w koncepcji Aurelio Peccei jest położenie akcentu na konieczność związku przeobrażeń materialnych z reorientacją ludzkiej wrażliwości i duchowości. „Nowy humanizm” Peccei, stawiając w centrum zagadnienia humanistycznej reorientacji kultury współczesnej, współpracy i pogodzenia z naturą, stanowi projekt do dzisiaj aktualny.