Filozoficzne podłoże zrównoważonego rozwoju

Przedmiotem rozważań są problemy związane z filozoficznym uzasadnieniem koncepcji zrównoważonego rozwoju. W tym kontekście ekofilozofia jest rozumiana jako nowa dziedzina filozofowania w obrębie której poszukuje się teoretycznego uzasadnienia trwałego rozwoju ludzkiego świata w symbiozie z Przyrodą. W konfrontacji głównych idei ekofilozofii z tradycyjną filozofią zmienia się motyw przewodni filozofowania. Nowa filozofia nie poszukuje uzasadnienia eksploatatorskiej postawy człowieka wobec Przyrody, lecz przyznając biosferze wartość per se rozważa możliwość harmonijnej koegzystencji gatunku ludzkiego ze wszystkimi istotami żywymi wchodzącymi w skład ziemskiej biosfery. Zrównoważony rozwój jest na gruncie ekofilozofii rozumiany jako poszukiwanie właściwej miary określającej ludzkie działania w środowisku. Jest on mechanizmem, który należy wbudować w rozwój cywilizacji zachodniej, aby – podobnie jak cywilizacja Majów – nie udławiła się swoją własną potęgą. Możliwość ekofilozofii jest uwarunkowana odpowiedzi na pytanie: Czy istnieje nieuchronny antagonizm między Naturą a kulturą? Treścią artykułu jest uzasadnienie negatywnej odpowiedzi na to pytanie.