Rola etyki w relacji natura-człowiek: podejście pragmatyczne

Ludzie prymitywni w swojej początkowej walce o byt musieli uznać Naturę za potężną siłę, z którą trzeba się liczyć. Nasi przodkowie szukali środków do przetrwania dzięki obfitym dobrodziejstwom starożytnego świata za pomocą skromnych narzędzi, którymi dysponowali. Czasami oddawali Naturę cześć. Ziemia była bogatą matką, a potrzeby pierwszych ludzi były niewielkie. Z czasem coraz większym wymaganiom ludzkości towarzyszyła rosnąca siła siania zniszczenia i spustoszenia. Niszczono lasy i kopano ziemię w poszukiwaniu większego bogactwa i przyjemności, mordowano każdy rodzaj życia dla pożywienia, a nawet dla samej przyjemności zabijania. Istoty ludzkie pozostają jedynym drapieżnikiem, który zabija młode osobniki dorosłe gatunku, niszcząc jego kapitał reprodukcyjny. Filozofowie sprzeciwiali się bezmyślnemu niszczeniu zasobów Ziemi. O tym, że ostrzeżenia te zostały w dużej mierze zignorowane, świadczą znaki ostrzegawcze, które zaczęły stawiać pod znakiem zapytania przyszłość życia na tej planecie. Dlatego te teorie etyczne należy analizować z pragmatycznego punktu widzenia ich zastosowań. Teorie mają tendencję do koncentrowania się na pierwszym, a drugiego przyjmowania za oczywistość. Tworzy to lukę pomiędzy wiedzą a stosowaniem etyki środowiskowej. Muszą istnieć pewne aspekty inne niż światopogląd, które wpływają na ludzkie zachowanie. Kontynuujemy pragmatyczną teorię etyki, która uwzględnia aspekty praktyczne i wzmacnia ją dodatkowo sondą psychologiczną dotyczącą aspektów odpowiedzialnych za tworzenie luki.