W stronę koegzystencji. Odpowiedzialność w dyskusji o Antropocenie

Koncepcja P. Crutzena i E. Stoermera sugerująca, że ludzkość wkroczyła w nową epokę geologiczną – antropocen, w której gatunek ludzki stał się wiodącą siłą geologiczną, jest przedmiotem multidyscyplinarnych badań naukowych. Debata nad Epoką Człowieka ponownie łączy sferę faktów ze sferą normatywną, kontynuując jednocześnie koncepcję ekorozwojową zorientowaną na poszukiwanie nowych rozwiązań społeczno-ekonomicznych. Jednym z założeń naturalistycznej narracji antropocenu jest przekonanie, że działalność człowieka ma największy wpływ na środowisko i to my jesteśmy odpowiedzialni za jego stan. Często porównywana w literaturze do innych wielkich rewolucji w nauce – teorii Kopernika i Darwina – zmiana paradygmatu myślenia w epoce antropocenu zmusza nas do ponownego przemyślenia kluczowych pojęć filozofii klasycznej: człowieka, natury, odpowiedzialności. Artykuł przedstawia zarys debaty etycznej na temat odpowiedzialności w antropocenie, z uwzględnieniem jej aspektów zbiorowych i indywidualnych, oraz wprowadza nową koncepcję współistnienia, integrującą ekosystemy z technosferą.