Czy liberalny kapitalizm i globalizacja umożliwiają realizację strategii zrównoważonego rozwoju?

Jednym z paradygmatów zrównoważonego rozwoju jest sprawiedliwość wśród-generacyjna, która wymaga aktywnej roli państwa równoważącej potęgę korporacji i interesów pracowników najemnych. Zmiany zapoczątkowane przez Ronalda Regana i Margaret Thatcher, które doprowadziły do osłabienia związków zawodowych i kontrolującej roli państwa skutkują narastaniem nierówności. Na to nakłada się globalizacja, w dobie której wpływy wielkich międzynarodowych korporacji, które są nastawione przede wszystkim na zysk, nie mają silnego partnera, który by je skutecznie kontrolował. W konsekwencji pomimo wzrostu wydajności pracy, obszary biedy w skali świata nie maleją. Następuje natomiast ogromna koncentracja kapitału w rękach wąskich grup ludzi. W szczególności za groźne należy uznać zliberalizowane rynki finansowe, które w wyniku spekulacji zawłaszczają ogromne środki, nie przyczyniając się do powstania żadnej wartości dodanej. Koniecznym jest powrót do koncepcji państwa opiekuńczego w istotny sposób poprawiającego jakość życia większości obywateli. Liberalny kapitalizm w obecnej postaci stanowi istotne zagrożenie dla realizacji idei zrównoważonego rozwoju.