Pawilon Rezerwatu Archeologicznego Kultury Łużyckiej w Częstochowie-Rakowie – studium przypadku

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Emilia Malec-Zięba

emi.arch@op.pl

Abstrakt

Artykuł przedstawia historię, unikatową architekturę oraz obecny stan Rezerwatu Archeologicznego w Częstochowie-Rakowie. Zlokalizowany w miejscu odkrycia jednego z największych cmentarzysk kultury łużyckiej (750-600 p.n.e.), rezerwat został otwarty w 1965 roku jako pierwsze muzeum in situ w Polsce. Autorem pierwotnego projektu pawilonu wystawienniczego był Włodzimierz Ściegienny, który w wyjątkowy i wielowymiarowy sposób podszedł do powierzonego mu zadania. Pawilon wyróżniał się nowatorskimi rozwiązaniami konstrukcyjnymi, unikalną mozaiką oraz aranżacją przestrzeni. Pomimo historycznej i artystycznej wartości, w 2001 roku budynek został przebudowany, co doprowadziło do zatracenia jego oryginalnej formy. Artykuł dokumentuje utracony projekt Ściegiennego, podkreślając jego znaczenie dla polskiej kultury i historii XX wieku.


 

Słowa kluczowe:

Rezerwat Archeologiczny, architektura powojennego modernizmu, degradacja architektury, Częstochowa, Włodzimierz Ściegienny

Bibliografia

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

Pawilon Rezerwatu Archeologicznego Kultury Łużyckiej w Częstochowie-Rakowie – studium przypadku. (2024). Teka Komisji Architektury, Urbanistyki i Studiów Krajobrazowych, 20(2), 42-50. https://doi.org/10.35784/teka.6972