Dostępność dziedzictwa kulturowego

Dostępność jest podstawowym warunkiem korzystania z dziedzictwa kulturowego. Jest to aspekt operacyjny, który przy różnych metodologiach teoretycznych i praktycznych projektach może osiągnąć rozwiązania krytyczno-konserwatywne. Pierwszym krokiem może być zachowanie różnych stref, wszystkich okresów historycznych i wpływu na otoczenie dla pojedynczych preegzystencji i stanowisk archeologicznych. W przypadku stanowisk archeologicznych nie można zapomnieć o historycznych rozwiązaniach, które przyczyniły się do powstania Karty Weneckiej. Drugim krokiem jest miejski wymiar dostępności w historycznych centrach i pieszych trasach. Podsumowując wartości, Riegl, jak wiemy, podzielił je na dwie główne grupy: wartości pamiątkowe jako wartość wiekowa, wartość historyczna i zamierzona wartość pamiątkowa; oraz współczesne wartości jako wartość użytkowa, wartość sztuki, wartość nowości i względna wartość sztuki. A gdy dochodzi do konfliktu między wartością użytkową a historyczną, traktowanie zabytku powinno uwzględniać przede wszystkim wartość wiekową. Będzie to podstawą wytycznych w problematyce dostępności. Wiele z tych problemów można rozwiązać za pomocą odpowiedniego rozplanowania. To przywrócenie kształtu zabytków jest istotne zarówno dla renowacji miasta, jak ochrony środowiska. W niniejszym artykule chcemy przedstawić różne sposoby udostępniania dziedzictwa kulturowego wszystkim, nie tylko oczywiste priorytety dostępności fizycznej, ale także dostępności w postaci zrozumienia i doświadczenia.