Autentyczność i interpretacja na rzecz osobistego przyswajania dziedzictwa w muzeach

Niniejszy artykuł omawia teoretyczne podejścia do dostępności i przechodzi do szerszego tematu inkluzywności, w szczególności odnosząc się do muzeów. Podkreśla wiedzę o odwiedzających, która jest niezbędna do wspierania inkluzywności i przezwyciężenia "dedykowanych" narzędzi i działań mediacyjnych, mających na celu (od)podbicie zniechęconej i nieaktywnej publiczności. Pokazuje też pewne nieporozumienia, np. dotyczące "dostępności kulturowej" i "osób z trudnościami". Podkreśla następujące ograniczenia i możliwości w dostępie do kultury: autentyczność i interpretacja; interpretacja jako hermeneutyczny krąg obejmujący różne konfiguracje triady nadawca-odbiorca-kontekst; znaczenie kontekstu przestrzennego komunikacji jako pierwszego elementu interpretacji lub mediacji; dostępność do treści kulturowych (znaczenie kontekstu fizycznego, społecznego i ekonomicznego; rola procesów poznawczych; znaczenie tła kulturowego jednostek; zaangażowanie emocjonalne; i finalnie, odniesienia do ostatnich badań neurofizjologicznych prowadzonych przez autorów. W niniejszym artykule autorzy dowodzą, że dostępność kulturowa jest procesem przyswajania, zarówno intelektualnym, jak i emocjonalnym: głównie indywidualnym, ale ściśle powiązanym z procesami relacyjnymi. Tak rozumiane przyswajanie kultury nie ma nic wspólnego z roszczeniami politycznymi i społecznymi, lecz powinno raczej stanowić ostateczny cel komunikacji w zakresie dziedzictwa. Wreszcie rozdział ten wskazuje na możliwe perspektywy, które wymagają dedykowanych ścieżek zawodowych, zaktualizowanego składu personelu (stałej obecności architektów-muzeografów, ponieważ komunikacji nie można oddzielić od przestrzeni, w której się odbywa); oraz nowych dobrych praktyk.