Dostępność i umacnianie dziedzictwa kulturowego: przykłady najlepszych praktyk w Europie

Założenia. Artykuł informuje o działaniach promowanych na poziomie międzynarodowym i krajowym, w celu zapewnienia dostępności w różnych sektorach życia społecznego i zmniejszenia przeszkód w tej dziedzinie w regulacjach europejskich i w praktyce państw członkowskich. Konwencja przyjęta przez ONZ w 2006 roku, stwierdzająca, że osoby o różnych zdolnościach muszą mieć możliwość korzystania z podstawowych praw (politycznych, gospodarczych, społecznych, kulturalnych) i wolności, stanowi pierwszy wielki traktat XXI wieku dotyczący zmiany postawy i strategii wobec osób z upośledzeniami, w celu zwiększenia poszanowania ich godności za pomocą wszelkich możliwych środków.
Dialog międzykulturowy. W świetle większej świadomości na temat kwestii środowiskowych i możliwych rozwiązań, jesteśmy zatem wszyscy wezwani do przyczynienia się do zmian w relacji z naszą jedyną i niepowtarzalną Planetą w celu zbudowania nowej etyki konserwatorskiej, która może obejmować wartości Dziedzictwa Kulturowego i akceptować, dla jego ochrony i wzmocnienia, wkład Wspólnot, sprzyjając dialogowi międzykulturowemu.
Najlepsze praktyki. Artykuł ma na celu podkreślenie znaczenia zintegrowanych polityk w promowaniu dostępności i wzbogacaniu dziedzictwa kulturowego, również poprzez badanie najlepszych praktyk wdrożonych w różnych krajach europejskich. W szczególności podkreślone zostanie, w jaki sposób jedno z kryteriów informujących o Planie Zarządzania "Obszarem Archeologicznym Pompei i Torre del Greco" oparte jest na konserwacji dziedzictwa archeologicznego, w celu udostępnienia go społeczeństwu przy jednoczesnym zachowaniu świadectw, formalnych i materialnych cech miejsca, oraz zajęciu się kwestiami konserwatorskimi, jak również jakością projektu ulepszeń w zakresie dostępności.

Zintegrowana konserwacja. Jakość interwencji konserwatorskich i restauratorskich w dziedzictwie kulturowym musi zatem być doskonalona poprzez świadomą analizę faktów, sprzyjającą zastosowaniu technologii naukowych i cyfrowych, sparowanych z podejściem diagnostycznym zdolnym do uwzględnienia digitalizacji procesów, efektywności energetycznej, dostępności, prowadzącym do cyfrowego zarządzania anamnezą i kontroli projektu restauratorskiego, opartego na odpowiedniej wiedzy o dobrach kultury i ich stanie zachowania.