Ocena globalnego wpływu żywności i napojów z turystyki na środowisko

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Josef Lochman

lochmaj@natur.cuni.cz

Jiří Vagner

jiri.vagner@natur.cuni.cz

Abstrakt

Turystyka szkodzi środowisku na wiele sposobów, a rolnictwo ma szczególne znaczenie ze względu na szeroki zakres negatywnych oddziaływań, specyficzną przestrzenną uwarunkowaność konsumpcji turystów i zmianę ich nawyków żywieniowych w trakcie podróży. Wymagania środowiskowe związane z konsumpcją turystyczną nie zostały jeszcze określone ilościowo. Głównym celem artykułu jest zatem określenie ilościowe w dłuższej perspektywie całkowitej ilości żywności spożywanej w turystyce międzynarodowej oraz ocena jej wpływu na środowisko: użytkowanie gruntów, zapotrzebowanie na wodę i emitowane emisje. Ponadto zajmujemy się projekcją tych skutków związanych ze spożyciem mięsa do roku 2050. W badaniu wykorzystano długoterminowe dane wtórne dotyczące liczby turystów, diety poszczególnych krajów oraz wymagań środowiskowych artykułów spożywczych. Z naszych badań wynika, że w 2010 roku na świecie skonsumowano 15,6 mln ton żywności, a w 2019 roku ilość ta wzrosła do 24,5. W związku z COVID-19 ilość ta spadła o 72%. Chociaż roślinne środki spożywcze stanowią większą część całości, wymagania środowiskowe dotyczą przede wszystkim środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego. W porównaniu z codziennym jedzeniem w domu, wzorce konsumpcji turystów, np. większa preferencja dla mięsa lub produktów pełnoziarnistych, zwiększają wymagania środowiskowe o ponad 10%. Badanie to służy organom zarządzającym miejscami docelowymi i stwierdza, że wpływ żywności na środowisko powinien być przedmiotem odpowiednich środków, które mogłyby je złagodzić i uczynić turystykę bardziej zrównoważoną.

Słowa kluczowe:

konsumpcja żywności, wymagania środowiskowe, zasoby naturalne, Cele zrównoważonego rozwoju, turystyka

Bibliografia

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

Ocena globalnego wpływu żywności i napojów z turystyki na środowisko. (2024). Problemy Ekorozwoju , 19(1), 296-307. https://doi.org/10.35784/preko.5425