Znaczenie ochrony dziedzictwa w edukacji architektonicznej na poziomie uniwersyteckim

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Abstrakt

Przedmiotem artykułu są analizy dotyczące metod i efektów kształcenia architektoniczno- konserwatorskiego na poziomie uniwersyteckim, poczynione w oparciu o rezultaty badań projektu Erasmus+ SURE oraz doświadczenie własne w tworzeniu i wdrażaniu programów nauczania konserwatorskiego na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Jako materiał porównawczy przedstawiono obserwacje dotyczące prac nadesłanych na międzynarodowy konkurs im. Jana Zachwatowicza (ICOMOS Poland), w którym oceniane są magisterskie projekty dyplomowe na temat ochrony i rewaloryzacji zabytków architektury. Jest to miejsce konfrontacji efektów nauczania na kierunkach architektura i konserwacja dziedzictwa, ukazujące różnice systemów i metod nauczania na uczelniach. Pozwoliło to na wyciągnięcie wniosków odnośnie kształcenia w specjalności architektura i urbanistyka, oraz na zarysowanie potrzebnych zmian programowych, z których część udało się wdrożyć w Polsce w 2020 r., poprzez wprowadzenie nowej podstawy programowej.

Słowa kluczowe:

konserwacja zabytków architektury, adaptacja budynków, edukacja architektoniczna, ochrona zabytków

Bibliografia

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

Znaczenie ochrony dziedzictwa w edukacji architektonicznej na poziomie uniwersyteckim. (2021). Teka Komisji Architektury, Urbanistyki i Studiów Krajobrazowych, 17(3), 7-17. https://doi.org/10.35784/teka.2728