Wykluczenie społeczne osób z niepełnosprawnością w środowisku lokalnym. Architektura bez barier – Ośrodek rehabilitacyjno-wypoczynkowy w Okunince

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Agnieszka Chęć-Małyszek

a.chec-malyszek@pollub.pl

Abstrakt

Głównymi barierami prowadzącymi do wykluczenia osób niepełnosprawnych ze społeczeństwa są wszelkiego rodzaju bariery architektoniczne, urbanistyczne i uprzedzenia społeczne. Dostosowywanie obszarów i budynków do potrzeb osób z dysfunkcjami stanowi jedną z dróg przeciwdziałającą wykluczeniu społecznemu, stanowiąc jednocześnie istotny element terapeutyczny. W niniejszej pracy podjęty został problem wykluczenia społecznego osób niepełnosprawnych ze względu na bariery architektoniczne jak i psychologiczne (uprzedzenia społeczne). Ośrodek Rehabilitacyjno-Wypoczynkowy w Okunince posłużył, jako przykład miejsca w całości przystosowanego do potrzeb osób niepełnosprawnych nosząc miano architektury bez barier.

Słowa kluczowe:

architektura bez barier, wykluczenia społeczne osób niepełnosprawnych, bariery architektoniczne, urbanistyczne i społeczne

Bibliografia

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

Wykluczenie społeczne osób z niepełnosprawnością w środowisku lokalnym. Architektura bez barier – Ośrodek rehabilitacyjno-wypoczynkowy w Okunince. (2019). Teka Komisji Architektury, Urbanistyki i Studiów Krajobrazowych, 15(3), 59-68. https://doi.org/10.35784/teka.585