MODEL PŁASKIEJ WARSTWY DIELEKTRYCZNEJ ANTENY Z NAGRZEWANIEM AERODYNAMICZNYM

Aby chronić systemy antenowe nowoczesnych samolotów, szeroko stosuje się radioprzepuszczalne owiewki dielektryczne. Przy małych prędkościach lotu przy projektowaniu i ocenie charakterystyk anteny owiewkowej przyjmuje się, że stała dielektryczna jest wartością stałą i nie zależy od prędkości lotu samolotu. Wraz ze wzrostem prędkości lotu, w wyniku nagrzewania się aerodynamicznego owiewki, zmienia się jej przepuszczalność dielektryczna, co prowadzi do błędów w przetwarzaniu odbieranych sygnałów. Obecnie, aby uwzględnić wpływ nagrzewania powłok dielektrycznych przy projektowaniu systemów antenowych, temperaturę ścianki owiewki uśrednia się w stosunku do jej grubości. Metoda ta podczas manewrowania i przy dużych prędkościach lotu prowadzi do dużych błędów w określaniu charakterystyk anteny owiewki, gdyż nie bierze się pod uwagę charakteru rozkładu temperatury wzdłuż grubości ścianki owiewki. Zaproponowano nowe podejście do analizy warstw dielektrycznych przy ich nierównomiernym nagrzewaniu na całej grubości. Uzyskane wyniki pozwalają na dostosowanie algorytmów przetwarzania sygnału z matrycami analogowymi i cyfrowymi, w wyniku uwzględnienia powstających strumieni ciepła wpływających na owiewkę anteny lotniczej, co prowadzi do poprawy charakterystyki systemów antenowych.