Alternatywne postrzeganie autentyczności Przypadek Park Hill, Sheffield

Park Hill jest największym zabytkowym budynkiem w Europie. Otwarty w 1961 r., jego projekt jest innowacją w stosunku do Unité d'Habitation Le Corbusiera, z poziomymi „ulicami na niebie” na co trzecim poziomie, z dwupoziomowymi mieszkaniami rozciągającymi się powyżej i poniżej każdego poziomu dostępu. Był to pierwszy w Wielkiej Brytanii ukończony program powojennego oczyszczania slumsów i najbardziej ambitny projekt śródmiejski swoich czasów.

Jednakże, choć inwestycja została zaprojektowana i otwarta z wielkim optymizmem, do czasu, gdy została wpisana na listę w 1998 r., poważnie podupadła, zarówno społecznie, jak i fizycznie. Nie mogąc sfinansować jego renowacji, Rada Miasta Sheffield w 2004 r. sprzedała Park Hill deweloperom za 1 funt. Dzięki szerokiemu zaangażowaniu Historic England późniejsza renowacja spowodowała zmodernizowanie budynków i ich gentryfikację, przy czym tylko niewielka część lokali stała się dostępna jako mieszkania w przystępnych cenach. Forma i znaczna część fizycznej tkanki osiedla zostały zachowane, ale jego pierwotne znaczenie społeczne zostało prawdopodobnie utracone.

Niniejszy artykuł analizuje Park Hill w kontekście rozwoju pojęcia autentyczności od czasów Karty Weneckiej (1964) do Dokumentu z Nara (1994). W artykule stwierdzono, że wpisanie na listę i ochrona budynku takiego jak Park Hill nie byłyby możliwe bez rozwoju wielowartościowego podejścia do autentyczności w dokumencie Nara, który stanowi istotny aspekt poszerzonego rozumienia tego, co stanowi dziedzictwo kulturowe.