Autentyczność między czystą teorią a praktycznym zastosowaniem – bariera językowa

Teoria autentyczności może generować spory w zależności od przestrzeni geograficznej i kulturowej tych, którzy definiują to pojęcie. Wydaje się jednak, że ten ideologiczny spór (patrz dialog Petzet-Araoz) pozostaje raczej w sferze abstrakcyjnych rozważań wobec tego, co materialne i niematerialne, ignorując zaś pragmatyczne elementy, które leżą u podstaw nieporozumień kulturowych związanych z autentycznością dziedzictwa. Wybrałem trzy z nich, które uważam za kluczowe.

Pierwszym jest element językowy, w kontekście obecnej przewagi języka angielskiego nad językiem francuskim (w którym powstała Karta Wenecka). Drugi aspekt jest związany z kryteriami analizy stosowanymi do dzisiejszych modeli kulturowych, a nie do tych, które obowiązywały w czasie, gdy oceniane elementy dziedzictwa były tworzone. Trzeci wynika z odmiennego charakteru oceny dziedzictwa budowlanego różnego dla dziedzictwa ruchomego lub niematerialnego.

Hipotezą tego artykułu jest to, że samo słowo „autentyczność” jest źródłem wyżej wymienionych sporów kulturowych i że powinno być częściej zastępowane przez „prawdziwość”.