Wzrost kapitału ludzkiego jako strategiczny priorytet zrównoważonego rozwoju regionów

Głównym bogactwem kraju, jego głównym zasobem strategicznym, który może zapewnić rozwój polityczny, gospodarczy, środowiskowy i duchowy, jest kapitał ludzki. Jego potencjał intelektualny, przedsiębiorczy i produkcyjny, zdolność do tworzenia i gromadzenia wiedzy, wdrażania jej w produkcji towarów i usług, rozwijania unikalnych technologii, wynajdywania nowych rodzajów energii, materiałów, informacji itp. jest motorem postępu naukowo-technicznego i innowacyjności restrukturyzacji gospodarki. Inwestowanie w kapitał ludzki, w inteligencję, w zdrowie narodu, w edukację i naukę oraz w tworzenie warunków do normalnego funkcjonowania wszystkich jest warunkiem nie tylko poprawy jakości życia ludzi, ale także osiągnięcia Celów Milenijnych i Celów zrównoważonego rozwoju, w celu rozwoju kraju oraz wzrostu jego stabilności społecznej i politycznej.

Badania mają na celu wypracowanie teoretycznych, metodologicznych i praktycznych zapisów dla kształtowania strategicznych priorytetów zrównoważonego rozwoju terytoriów w oparciu o wzrost kapitału ludzkiego. Podstawą teoretyczną były dostępne opracowania naukowe, niektóre zapisy normatywnych aktów prawnych, międzynarodowe dokumenty ramowe, w szczególności ONZ: Agenda 21 i raport Nasza Wspólna Przyszłość, a także opracowania lokalne.

Uogólnienie różnych naukowych punktów widzenia w odniesieniu do kategorii kapitału ludzkiego pozwoliło ustalić, że jest on integralną częścią jego nosiciela, a zatem proponuje się rozumieć jako taki zespół cech osobowych ukształtowanej osoby, rozwijane, gromadzone i utrwalane w wyniku inwestycji w zdolności produkcyjne, cechy osobiste i zachowania motywacyjne jednostki, a także zdolność do rozwijania i gromadzenia niezbędnych cech znajdujących się w jej własności, którą wykorzystuje w działalności gospodarczej oraz co zapewnia mu odpowiedni dochód.

Artykuł uzasadnia wartość kategorii kapitału ludzkiego dla zrównoważonego rozwoju. Określane są terytorialne cechy reprodukcji kapitału ludzkiego, na podstawie których proponuje się traktować region jako przestrzeń. Udowodniono, że reprodukcja kapitału ludzkiego zachodzi w relacji i współzależności z ogólnymi okresami cyklu życia pokolenia, co posłużyło do wyodrębnienia czterech faz reprodukcji kapitału ludzkiego. Zaproponowano architektonikę wyznaczania strategicznych priorytetów zrównoważonego rozwoju terytoriów w oparciu o reprodukcję kapitału ludzkiego, która ma na celu rozwiązywanie problemów teoretycznych, metodologicznych i aplikacyjnych.