Kształtowanie zrównoważonego krajobrazu w kontekście Europejskiej Konwencji Krajobrazowej i encykliki Laudato Si’

Artykuł podejmuje temat właściwego, tj. racjonalnego i odpowiedzialnego kształtowania krajobrazów, uwzględniającego moralne aspekty zależności człowiek-krajobraz. Problematyka ta jest przedstawiona w świetle dwóch idei, dążących do zbliżonych celów i posiadających wspólne płaszczyzny, jeśli chodzi o ich realizację.

Pierwsza refleksja odwołuje się do koncepcji zrównoważonego rozwoju. Wedle niej, zarządzanie krajobrazem jako elementem środowiska życia człowieka, powinno zmierzać do zapewnienia zarówno współczesnym, jak i przyszłym pokoleniom jak najlepszych warunków do egzystencji. Krajobraz zaspokaja wiele materialnych i duchowych potrzeb ludzi, przez co wpływa na jakość ich życia. Z kolei osiągnięcie wysokiej jakości życia ludzi jest zasadniczym zamysłem zrównoważonego rozwoju.    

Drugi punkt odniesienia stanowi nauczanie Kościoła katolickiego w zakresie relacji człowiek-środowisko przyrodnicze, którego wyrazem jest encyklika Laudato Si’ Papieża Franciszka. Dokument prezentuje stanowisko Ojca Świętego wobec kwestii współczesnego kryzysu ekologicznego i jego wpływu na warunki życia i postawy moralne ludzi. Papież zwraca uwagę, iż dla właściwego bytu i rozwoju każdego człowieka niezbędne jest zapewnienie mu godziwych warunków życia. Wskazuje tym samym na konieczność poszukiwania rozwiązań dla powszechnych obecnie dylematów moralnych, jak pogodzić ochronę środowiska, w tym krajobrazu i potrzeby rozwojowe człowieka. Refleksje zawarte w encyklice są nie tylko przejawem troski Papieża o Ziemię jako o wspólny dom wszystkich ludzi, ale mogą stanowić wskazówki i skuteczny impuls do kształtowania zrównoważonego krajobrazu.