Trójwymiarowe podejście do edukacji dla zrównoważonej przyszłości

Termin rozwój zrównoważony jest używany w coraz większej ilości nowych kontekstów (technologicznym, rozwoju nauki, ochrony środowiska, polityki) i na różnych poziomach (globalnym, regionalnym, krajowym, instytucjonalnym, indywidualnym). Konsekwentnie będzie on także różnorodnie interpretowany. W świecie biznesu, techniki i polityki wykorzystywane jest tradycyjne, już istniejące podejście. Projekcja/transpozycja paradygmatu zrównoważonego rozwoju w sferę edukacji, nauki, techniki, ekonomii, ochrony środowiska i polityki wymaga określenia struktury i terminologii, składających się z różnych elementów. Różnorodność ludzkich działań na różnych poziomach wdrażania koncepcji zrównoważonego rozwoju powodują, że badanie tego rozwoju i jego impelmentacja w sektorze edukacyjnym to trudne zadanie. Dyskurs edukacyjny, zarówno naukowy jak i praktyczny, wymaga pewnych wspólnych parametrów i odniesień, które ujednolicają różne konteksty zrównoważoności i pozwalają edukatorom trafnie przekazać wielowymiarowość tego rozwoju. W tej pracy skoncentrowano się na edukacyjnym podejściu do paradygmatu zrównoważonego rozwoju poprzez analizę jego składowych. Przedstawione zostaną poziomy implementacji rozwoju zrównoważonego w odniesieniu do edukacji na poziomie indywidualnym. Dzięki odwołaniu do wprowadzonego przez L. Seghezz‘ego  trójwymiarowego podejścia do wymiarów rozwoju zrównoważonego (Miejsce, Trwałość, Ludzie) możliwa będzie analiza i wyjaśnienie koncepcji jakości życia, co prowadzić będzie do prezentacji trójwymiarowego modelu edukacji dla zrównoważonego rozwoju.