Teatr na rzecz zrównoważonego rozwoju: Jana Sanskriti partycypacyjna ideologia i praktyka

W reakcji na zinstytucjonalizowaną odgórną orientację rozwojową stale realizowano teorię i praktykę rozwoju jako integracyjnego procesu społeczno-politycznej transformacji zbiorowej. W tym momencie działania performatywne stały się coraz bardziej instrumentalną strategią angażowania ludzi bardziej wewnętrznie w różne kwestie rozwoju osobistego i społecznego. Artykuł ten koncentruje się na badaniu Centrum Teatru Uciśnionych Jana Sanskriti, które pomimo tego, że jest organizacją apolityczną, wnosi znaczący wkład w poszukiwanie realnych możliwości społeczno-politycznych we współczesnych Indiach. Artykuł zagłębia się w dyskusję na temat konkretnych realiów wiejskich Bengalu Zachodniego, rozważając starania Jana Sanskriti o rozszerzenie sztuki scenicznej na konkretne działania podejmowane poza nią. Zbadano, w jaki sposób trwałe zmiany, zdefiniowane zarówno jako indywidualna transformacja psychologiczna, jak i świadomość społeczno-polityczna grup, są wywoływane wśród widzów poprzez udział w tym procesie teatralnym.