DZIEDZICTWO NOWOCZESNOŚCI W JAPONII – KATEGORIE WARTOŚCIOWANIA I PRZYKŁADY OBIEKTÓW

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

Abstrakt

Autor przedstawia spostrzeżenia i informacje zebrane podczas wizyty studyjnej w Japonii w lutym 2016 r. Przedstawiona została Ustawa z 30 maja 1950 r. o ochronie dóbr kulturalnych , a także formalne kategorie pomników. W ośmiu studiach przypadku omówiono waloryzację zabytków w oparciu o interpretację kontekstualną oraz jej znaczenie społeczne i narodowe. Opisano pozaeuropejski system datowania, w którym oś czasu jest podzielona nie na wieki, ale na okresy historyczne o różnej rocznej długości, zgodnie z panowaniem cesarza. Szczególną uwagę zwraca się na wpis japońskiego obiektu na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2015 r., ponieważ reprezentuje on zasoby dziedzictwa przemysłowego z Restauracji Meiji jako przedpole nowoczesności. W ramach wniosków autor apeluje o lepszą edukację konserwatorów, którzy powinni być zaznajomieni z humanistycznym wymiarem swojego zawodu, wyrażonym nie tylko przez badania przedmiotów namacalnych, ale także osób związanych z miejscem chronionym.

Słowa kluczowe:

dziedzictwo technologiczne, kulturalne dziedzictwo Japonii, restauracja Meiji

Bibliografia

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

DZIEDZICTWO NOWOCZESNOŚCI W JAPONII – KATEGORIE WARTOŚCIOWANIA I PRZYKŁADY OBIEKTÓW. (2017). Ochrona Dziedzictwa Kulturowego, 3, 161-178. https://doi.org/10.24358/ODK_2017_03_12
Biogram autora

Waldemar J. Affelt - Politechnika Gdańska

dr inż., st. wykładowca na Wydziale Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki Gdańskiej.
Członek Głównej Komisji Konserwatorskiej. Ekspert Komisji Europejskiej ds. programu HORYZONT
2020. Prezes Stowarzyszenia Zabytkowa Gdynia. Wieloletni wykładowca, autor i moderator warsztatów
Międzynarodowej Letniej Szkoły UNESCO w Zamościu, a od 2015 r. w Lublinie. Prowadzi badania
naukowe nad dziedzictwem kulturowym techniki.