Imperatyw cywilizacyjny ekonomii społecznej

W ostatnich dziesięcioleciach uspołecznienie rozwoju gospodarczego stało się jednym z kluczowych trendów globalizacji, a jednocześnie procesem wielopoziomowym, ustrukturyzowanym i zinstytucjonalizowanym. Uogólnia się teoretyczne podejścia do zasadniczej identyfikacji ekonomii społecznej i proponuje wielokryterialny format ewolucji jej modeli, oparty na sprawiedliwości społecznej, odpowiedzialności i solidarności, mentalności i kulturze społecznej, jedności i optymizmie społecznym, bezpieczeństwie społecznym, klimacie i komforcie. Zarysowano obecną konfigurację paradygmatu zrównoważonego rozwoju wraz z jego subiektywnym uwarunkowaniem. Przedstawiono wyniki modelowania klastrów według globalnych wskaźników rozwoju człowieka, procesu społecznego, wolności gospodarczej, dobrostanu osób starszych, szczęśliwej planety, szczęścia i różnic pomiędzy płciami. Uwagę społeczną zwraca się na empiryczne porównanie krajów pod kątem optymizmu społecznego za pomocą globalnych wskaźników szczęścia i szczęśliwej planety. Wyniki analizy empirycznej podsumowuje dyspozycja anglosaskiego, skandynawskiego, kontynentalnego, śródziemnomorskiego i przejściowego modelu ekonomii społecznej, które wymagają jakościowej odnowy w procesie ich globalnego skalowania.