Niejednolita integracja i zablokowane skutki pośrednie: dlaczego zarządzanie środowiskiem w Azji Północno-Wschodniej nie jest zbieżne z modelem przyjętym w UE?

Przyjęty w UE system zarządzania środowiskowego jest uznawany za efektywny sposób regionalnego zarządzania. Model ten oparty się na zasadach, dyrektywach i kompleksowej koordynacji, a także charakterystyce zarządzania wielopoziomowego, stał się wzorem dla różnych regionów świata. Jednak Azja Północno-Wschodnia, z silnym popytem charakterystycznym dla form dynamicznej współpracy, nie radzi sobie z coraz większymi problemami z zakresu ochrony środowiska i jest odległa od standardów UE. Funkcjonujące tu formy współpracy nie są wiążące. Model współpracy z Azji Północno-Wschodniej charakteryzuje się brakiem efektywności i kompatybilności pomiędzy poszczególnymi regionalnymi systemami ochrony środowiska, bez zapewnienia stabilnego finansowania dla podejmowanych inicjatyw, zdominowaniem przez rządy i brakiem innych podmiotów zaangażowanych w kwestie ochrony środowiska. Na ten model ma wpływ kryzys bezpieczeństwa, który objawia się w szczególny sposób we wzroście napięcia pomiędzy Chinami a Japonia. Ludzie nie darzą tu zaufaniem świata wielkiej polityki. Ta sytuacja sprawia, że regionalny zarządzania środowiskiem może być bardziej niezależny,  stykać się z wielką polityką i bez skutków ubocznych odnoszących się do innych kwestii. Teoretycznie rzecz biorąc, współpraca Azji Północno-Wschodniej w zakresie ochrony środowiska opiera się na uzgodnieniach międzyrządowych, w ten sposób, neo-funkcjonalne skutki uboczne zostają znacząco ograniczone. Oznacza to, że także w przyszłości w celu poprawienia zarządzania środowiskowego w Azji Północno-Wschodniej Azji uzgodnienia międzyrządowe będą kluczowym czynnikiem.