Ekofilozofia we współczesnej Azji Wschodniej: przypadek hansalizmu w Korei Południowej

Artykuł podejmuje kwestię roli, jaką ekofilozofia może odegrać we wspieraniu rozwoju zrównoważonego, szczególnie w kontekście współczesnej Azji Wschodniej. To odpowiedź na twierdzenie historyka Marka Elvina, według którego pozornie prośrodowiskowe tradycje filozoficzne i duchowe, takie jak taoizm, buddyzm i konfucjonizm, nie powstrzymały degradacji środowiska w długiej przedprzemysłowej historii Chin. Co więcej, także współczesna ekofilozofia – czy jakakolwiek inna ideologia – nie wydaje się mieć związku z działaniami na rzecz zrównoważonego rozwoju. Tymczasem przykład krajów azjatyckich, których rozwój przemysłowy jest wolniejszy niż Chin, wskazuje na prężny rozwój silnych ruchów opartych na ekofilozofii, stanowiących reakcję na industrializację i jej niefortunne skutki uboczne. Szczególnym przypadkiem jest ruch hansalizmu z Korei Południowej,  który reprezentuje bodaj najbardziej wszechstronną próbę sformułowania ekofilozofii opartej na wschodnio-azjatyckiej tradycji,  która wydaje się być odpowiednią i praktyczną także dla współczesnego świata. Podczas, gdy osiągnięcia hansalizmu, jako zarządcy największej światowej kooperatywy produkującej żywność organiczną stają się coraz bardziej znane, warto skoncentrować się  na założeniach ekofilozoficznych przyjętych przez ten ruch – gdzie żywność jest symbolem – i przedstawić ich liczne implikacje, szczególnie te odnoszące się do społecznego filaru rozwoju zrównoważonego, regionalizmu i roli, jaką w tym wszystkim powinna odgrywać ekofilozofia.