Dyskursy ekologiczne a zarys ekologii kreatywnej w kontekście zrównoważonego rozwoju

Artykuł omawia różne dyskursy ekologiczne, włącznie z ekologią kreatywną, w kontekście zrównoważonego rozwoju. Przedstawiono klasyfikację dyskursów ekologicznych uwzględniając: meta-ekologię, ekologię przestrzeni, edukację ekologiczną, ekologię lingwistyczną, nową ekologię, ekologię techniczną, ekologię epistemologiczną, ekologię polityczną i ekologię wizualną. Ponadto w ramach każdej z wymienionych dyscyplin ekologii wydzielono 3 sub-dyscypliny. Zdaniem autora, ekologia stała się problemem, gdy ludzka aktywność zaczęła zagrażać środowisku i ipso facto samemu człowiekowi, w tym społecznemu filarowi rozwoju zrównoważonego. Rozszerzenie dyskursu ekologicznego bywa traktowane jako odchylenie ochrony środowiska i inwazja sfery kultury w sferę natury. Dyskursy ekologiczne są zwykle niewspółmierne, ponieważ wywodzą się z różnych nauk, pomimo analogicznych terminów (ekologia) i podejść (do środowiska). Jednakże, nawet w przypadku gdy nie dyskutują one przyrody i środowiska naturalnego, praw natury i relacji pomiędzy organizmami – i tak służą za model dyskursu ekologicznego. Można wskazać tu na cechy charakterystyczne dla różnych dyskursów: 1) odniesienie do środowiska; 2) sugerowana ochrona naturalnej lub kulturowej przestrzeni; 3) podejście systematyczne; 4) przekonanie, że części systemu walczą o swe przetrwanie w sposób analogiczny do organizmów w przyrodzie; 5) dynamiczne podejście wobec zarówno systemu, jak i jego podlegających ewolucji części; 6) przekonanie, że ludzka działalność powinna podlegać regulacji i być ograniczona. Kreatywną ekologię można traktować zarówno jako dziedzinę nowej ekologii, jak i rodzaj meta-dyskursu wymagającego kreatywnego myślenia.