Sieć trałowa: Dylemat we wdrażaniu polityki (przypadek zatoki Lampung w Indonezji)

Kantrang to sieć trałowa, której użytkowania zakazano we wszystkich regionach Indonezji. Jej wdrażanie ma jednak tak wady, jak i zalety. Celem niniejszej pracy jest analiza sukcesu i skuteczności wdrażania polityki dotyczącej zakazu kantrangu w zatoce Lampung w Indonezji. Dane zebrano na podstawie wywiadów, obserwacji i badań dokumentacji, a następnie wdrożenie polityki zostało przeanalizowane z pozycji polityki marketingowej, po czym do dalszej analizy wykorzystano macierz niejednoznaczności-konfliktu. Wyniki tych badań pokazują, że marketing dotyczący wdrażania polityki zakazu kantrang od strony jej akceptacji i przyjęcia, a także od strony gotowości jej wdrażania, nie powiódł się. Społeczność rybacka nie realizuje polityki i nie staje się jej częścią, samorząd jako wykonawca polityki także zawodzi, następuje wertykalny konflikt między rybakami a rządem. Analiza macierzy niejednoznaczności konfliktu wskazuje na możliwości poprawy skuteczności wdrażania modelu politycznego i przygotowania nowej polityki administracyjnej. Rząd może zachęcać do opracowywania skutecznych, ale nieniszczących narzędzi połowowych opracowanych z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, w tym rybaków i naukowców. Oczekuje się również, że rząd zastąpi politykę zakazową polityką regulacyjną dotyczącą dopuszczalnych form budowy sieci kantrangu i jej zdolności połowowych. Ponadto oczekuje się, że rząd stworzy skuteczne prawa w tej dziedzinie, dzięki czemu zmniejszeniu ulegnie zakres sprzeciwu wobec polityki zakazu kantrangu.