Metodologia próby rozpędzania w locie poziomym do oceny osiągów śmigłowca

Określenie osiągów śmigłowca w locie poziomym ma fundamentalne znaczenie zarówno z punktu widzenia wymagań strategicznych, jak i certyfikacyjnych. Najczęściej stosowana metodyka badań osiągów w locie poziomym opiera się na realizacji rozległego zbioru precyzyjnie ustabilizowanych i wytrymowanych punktów pomiarowych. Pomiary wykonywane są w szerokim zakresie masy śmigłowca, wysokości oraz prędkości lotu. Procedura ta jest wysoce czasochłonna i może w istotny sposób wpływać na całkowity czas oraz koszty prowadzenia prób w locie. W niniejszej pracy zaproponowano alternatywną metodykę testu, ukierunkowaną na zwiększenie efektywności procesu
wyznaczania osiągów poprzez zastosowanie prób przyspieszania, umożliwiających szybkie pokrycie analizowanego zakresu badanych prędkości. W tym celu rozpatrzono dwie techniki badawcze: przyspieszanie w locie poziomym oraz quasiustalone przyspieszanie w locie poziomym. Na podstawie badań praktycznych stwierdzono,
że technika przyspieszania w locie poziomym, powszechnie stosowana w przypadku wysokoosiągowych samolotów, nie znajduje zastosowania w śmigłowcach ze względu na fundamentalne różnice w logice sterowania. W konsekwencji jako potencjalną alternatywę, opracowano i przebadano nową metodykę quasiustalonego przyspieszania w locie poziomym. Proponowana metoda polega na realizacji powolnego przyspieszania w locie poziomym, co z wystarczającą dokładnością przybliża sekwencję kolejnych stanów ustalonych, wymaganych w klasycznych procedurach prób. Opracowanie oraz
optymalizacja metodyki zostały przeprowadzone w oparciu o rozległe symulacje lotu oraz specjalnie opracowane procedury analizy danych pomiarowych. Końcowa walidacja zaproponowanej metody oraz jej porównanie z wynikami uzyskanymi przy zastosowaniu tradycyjnej techniki prób zostały dodatkowo potwierdzone podczas rzeczywistej kampanii prób w locie.