Rewitalizacja Fontecchio: podejście oparte na zaangażowaniu społeczności lokalnej w ochronę dziedzictwa kulturowego i rewitalizację kulturową
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
Numer Nr 24 (2025)
-
Kwestionowanie wiedzy specjalistycznej
Zmieniająca się rola specjalistów ds. dziedzictwa kulturowego w kontekście jego rozwoju w PakistanieAyesha Agha Shah17-32 -
Konsekwencje konwencji z Faro dla teorii i praktyki ochrony dziedzictwa kulturowego
Jelka Pirkovič33-46
-
Przekleństwo przesytu. Problem spójnej polityki wobec pięciu pomników historii z terenu Gdańska
Bogumiła Mączkowska, Piotr Samól47-67
-
Renegocjacja roli eksperta
Konwencja z Faro, zabytkowe kościoły i rola społeczności w ochronie zabytkówNigel Walter69-83 -
Zagrożone dziedzictwo XX w. w Belgradzie (Serbia)
Strategie ochrony i konserwacjiDubravka Đukanović, Sanja Kesić Ristić85-104 -
Dziedzictwo Holokaustu i problemy związane z jego autentycznością
Gilly Carr105-124
-
Wpływ dokumentu z Nary na autentyczność – przypadek wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO miasta Bańska Szczawnica
Katarína Terao Vošková, Andrea Urland125-141
-
‘Gdynia Modernist City Centre’ jako polski kandydat na WHL UNESCO. Perspektywy i wnioski.
Robert Hirsch, Celina Łozowska143-157
-
Rewitalizacja Fontecchio: podejście oparte na zaangażowaniu społeczności lokalnej w ochronę dziedzictwa kulturowego i rewitalizację kulturową
Caterina Ruscio, Francesca Spadolini159-171
-
Autentyzm zabytków architektury (od „dostojnej mumii" do „postzabytku”)
Grzegorz Bukal173-184
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
Authors
Abstrakt
W niniejszym artykule przeanalizowano proces odbudowy i odnowy kulturowej Fontecchio, średniowiecznej miejscowości w prowincji L’Aquila we Włoszech, po trzęsieniu ziemi, pod kątem podejścia do ochrony dziedzictwa kulturowego opartego na zaangażowaniu społeczności lokalnej. Fontecchio było pierwszą włoską gminą, która przyjęła zasady konwencji z Faro, kładącej nacisk na demokratyczne uczestnictwo i uznanie dziedzictwa kulturowego za żywy zasób. Opierając się na bezpośrednim skupieniu na miejscu, warsztatach partycypacyjnych i analizie dokumentacji, niniejsze badanie analizuje, w jaki sposób społeczności lokalne przyczyniają się do zachowania dziedzictwa materialnego i niematerialnego, w tym tradycji takich jak Festa della Perdonanza. Wyniki badań pokazują, że zaangażowanie społeczności nie tylko ułatwia fizyczną odbudowę wsi, ale także wzmacnia spójność społeczną, tożsamość kulturową i zrównoważony rozwój. Przypadek ten ilustruje potencjał partycypacyjnych strategii ochrony dziedzictwa kulturowego w generowaniu zarówno praktycznych, jak i teoretycznych spostrzeżeń dotyczących odbudowy opartej na dziedzictwie kulturowym w kontekście obszarów wiejskich i sytuacji po katastrofach.
Słowa kluczowe:
Bibliografia
Aldrich, D. (2012). Building Resilience: Social Capital in Post-Disaster Recovery. Chicago: University Of Chicago Press. https://doi.org/10.7208/chicago/9780226012896.001.0001.
Camodeca, R., Almici, A., Vannini, M. C. (2022). The economic impact of universal design on cultural heritage contribution to SDGs: Evidence from Italian museums. In: I. Garofolo et al. (Eds.), Transforming our world through universal design for human development. IOS Press. https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0/.
Council of Europe. (2005). Council of Europe Framework Convention on the Value of Cultural Heritage for Society (Faro Convention).
Corsane, G. (2005). Heritage, Museums and Galleries: An Introductory Reader. London: Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203326350.
Cox, R. S., Perry, K. M. (2011). Like a fish out of water: reconsidering disaster recovery and the role of place and social capital in community disaster resilience. American journal of community psychology, 48(3-4), 395–411. https://doi.org/10.1007/s10464-011-9427-0.
Giovene di Girasole, E. (2023). The Faro Convention, heritage communities and sustainable development: Towards collaborative approaches for cultural heritage management and enhancement, Sustainability, Special Issue on Communities and Heritage, MDPI AG, Basel.
Galla, A. (1995). Authenticity: rethinking heritage diversity in a pluralistic framework, Nara Convention on Authenticity in Relation to the World Heritage Convention, World Heritage Bureau, UNESCO, Paris, 315-322.
Graham, B., Ashworth, G., Tunbridge, J. (2000). A Geography of Heritage: Power, Culture and Economy. London: Routledge.
Labadi, S. (2013). UNESCO, Cultural Heritage, and Outstanding Universal Value: Value-Based Analyses of the World Heritage and Intangible Heritage Conventions. Lanham: Rowman & Littlefield. https://doi.org/10.5771/9780759122574.
Picard, D., Robinson, M. (2006). Festivals, Tourism and Social Change: Remaking Worlds. Tourism and Cultural Change 8. Channel View Publications, Bristol. https://doi.org/10.21832/9781845410490 .
Polvani, M., Ciancone, S. (2011). Uno Statuto dei Luoghi per Fontecchio. Esperimento di Democrazia Deliberativa in un Comune terremotato dell’Abruzzo, in Amministrazione in Cammino. Rivista elettronica di diritto pubblico, di diritto amministrativo, di diritto dell’economia e di scienza dell’amministrazione a cura del Centro di ricerca sulle amministrazioni pubbliche “Vittorio Bachelet”, Rome.
Smith, L. (2006). Uses of Heritage. London: Routledge.
Spadolini, F. (2019). The Faro Convention in Research-Action. Community involvement in a post-disaster heritage revitalization, in Città Come Cultura. Processi di Sviluppo, (a cura di E. Pelosi). Fondazione MAXXI editore, 248–253.
UNESCO. (2003). Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage.
Waterton, E., Smith, L. (2010). The recognition and misrecognition of community heritage. International Journal of Heritage Studies, 16(1–2), 4–15. https://doi.org/10.1080/13527250903441671.
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
Abstract views: 272
Downloads: 185

