Teoretyczne podstawy kształcenia kapitału ludzkiego w zarządzaniu wzrostem gospodarczym i rozwojem

Celem niniejszego artykułu jest odpowiedź na pytania: na czym będzie polegać zmiana natury nauki? W jaki sposób zmieni się i na czym będzie polegać kształcenie kapitału ludzkiego, gdy natura nauki zmieni się w ujęciu strukturalnym i funkcjonalnym i jakie konsekwencje będzie miało to dla zarządzania wzrostem i rozwojem? Zmiana natury nauki polega na negacji podstawowego aksjomatu, jakim jest zasada sprzeczności TAK nie jest NIE i na zastąpieniu go paradygmatem deregulacji: TAK = NIE = BYĆ MOŻE. Ograniczenie kompetencji wynikających z kształcenia ogólnego może mieć negatywne skutki na wymagającym rynku technologicznym i pozbawić przewag w procesach automatyzacji i robotyzacji, może także deregulować zarządzanie rozwojem i wzrostem gospodarczym. Najważniejsze wnioski wynikające z rozważań są takie, że nauka i kształcenie są kategoriami strategicznymi i decydują o jakości kapitału ludzkiego oraz o naturze nauki i kształceniu w wymiarze strategicznym nie mogą decydować doraźne potrzeby rynkowe, ani zespoły badawcze wąsko wyspecjalizowane i kierujące się własnymi uwarunkowaniami i założeniami, a kształcenie w wymiarze strategicznym nie może być zarządzane według reguł zarządzania kryzysowego, doraźnie i na potrzeby rynku.