Realizacja zrównoważonego rozwoju: analiza spójności polityki rolno-leśnej w Indonezji w sektorach leśnictwa, rolnictwa i środowiska

Indonezja, która ma trzecie co do wielkości lasy tropikalne na świecie, przoduje w poszukiwaniu i walce o równowagę między zmianami klimatycznymi a bezpieczeństwem żywnościowym. Agroleśnictwo to praktyka użytkowania gruntów, która ma ogromny potencjał do pełnienia tej roli opartej na zasobach przyrody, ale jej maksymalne korzyści mogą być ograniczone przez nieskoordynowane polityki w sektorach leśnictwa, rolnictwa i środowiska. W niniejszym dokumencie przeanalizowano niespójności polityczne i zaproponowano ulepszenia strukturalne na rzecz zrównoważonego zarządzania. Badanie dziewięciu głównych regulacji wydanych w latach 1999–2021 z wykorzystaniem  ram Spójności Polityki na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (PCSD), analizy treści i macierzy spójności wyposażonej w dane empiryczne dotyczące trendów wylesiania pokazuje niespójności polityczne na poziomie pionowym, poziomym i wewnętrznym. Jednym z ważnych ustaleń jest brak jasnej definicji agroleśnictwa w przepisach, a także brak koordynacji między sektorem leśnym a rolnym – zwłaszcza między ustawą o leśnictwie nr 41/1999 a ustawą o rolnictwie nr 22/2019. To nakładanie się uprawnień komplikuje biurokrację, powoduje niepewność prawną i zwiększa tempo wylesiania, ostatecznie ograniczając rolę agroleśnictwa we wspieraniu Celów zrównoważonego rozwoju nr 1, 2, 13 i 15. Badania te wzbogacają literaturę poprzez przyjęcie podejścia opartego na spójności polityki w zarządzaniu agroleśnictwem, przenosząc punkt ciężkości z kwestii technicznych i ekonomicznych na integrację zarządzania. W związku z tym badanie to pokazuje, w jaki sposób niespójność polityki może bezpośrednio przyczyniać się do wylesiania. Podejście to jest również istotne do zastosowania w innych krajach, w których występują podobne wyzwania związane z zarządzaniem międzysektorowym, ponieważ zapewnia ono adaptacyjne i skalowalne ramy analizy polityki.. W sprawozdaniu podkreślono, że harmonizacja przepisów i międzyresortowa współpraca instytucjonalna mają zasadnicze znaczenie dla zwiększenia wkładu agroleśnictwa w zrównoważony rozwój. Badania te opowiadają się za holistycznym podejściem, które wspiera zrównoważenie środowiskowe, bezpieczeństwo żywnościowe i odporność na zmianę klimatu poprzez spójność między politykami i usuwanie barier instytucjonalnych.