Etyka eko-feministyczna: zrównoważone podejście do kryzysu ekologicznego

Co by się stało, gdyby wszystkie rośliny, płaskowyże, skały i góry, powietrze i woda zostały zniszczone – poza ludźmi? A co gdyby to ludzie wyginęli, a reszta planety przetrwała? Pierwsza opcja wydaje się niewyobrażalna. Druga raczej niepraktyczna, choć może romantyczna. Obie opcje wskazują na dwie ważne kategorie: z jednej strony ludzie a z drugiej nasza planeta. Te kategorie nie są binarne, nie mają równego statusu w świecie wartości. Nie jest jasne, jak ta pierwsza przejmuje władzę nad drugą. Co więcej, jest to usprawiedliwiane. Dominacja pozyskuje uzasadnienie, eksploatacja wiarygodność. Pozostała część przyrody zostaje ujarzmiona i pokonana w imię postępu i dobrobytu. W tej pracy, poddajemy analizie obecny poziom degradacji środowiska, wynikający z dualistycznego sposobu myślenia współczesnych ludzi. W analizie filozoficznej przyjmujemy podejście eko-feministyczne jako sposób na zażegnanie katastrofy ekologicznej. Ten artykuł eko-feminizm jako realną alternatywną strategię i etyczny model ochrony przyrody, pokazują zrównoważone podejście umocowane w filozofii eko-feministycznej. Założyliśmy dwa cele: po pierwsze zbadać inherentne powiązania pomiędzy kobietami a przyrodą z perspektywy eko-feministycznej, a po drugie zbadać zrównoważone podejście do kryzysu ekologicznego. Spróbowaliśmy  odnaleźć powiązanie pomiędzy eko-feminizmem a zrównoważonym rozwojem, integrując wymiary: filozoficzny, ekologiczny i społeczny.