Zielona odbudowa, gospodarka niskoemisyjna i zrównoważony rozwój w gospodarkach BRICS

Pakiety naprawcze są coraz częściej przedstawiane jako droga do „lepszej odbudowy”, jednak stopień, w jakim wydatki oznaczone etykietą zielone przekładają się na wymierne korzyści w zakresie zrównoważonego rozwoju, pozostaje niepewny. Niniejsze badanie analizuje, jak inicjatywy zielonej odbudowy i niskoemisyjne strategie gospodarcze kształtują wyniki zrównoważonego rozwoju w krajach BRICS, stawiając pytania o wpływ zielonej odbudowy na zrównoważony rozwój, w jaki sposób przejście na gospodarkę niskoemisyjną przyczynia się do osiągnięcia zrównoważonego rozwoju oraz czy rozwój niskoemisyjny pośredniczy w relacji między zieloną odbudową a zrównoważonym rozwojem. Wykorzystując ilościowy model panelowy i zharmonizowane dane wtórne dla Brazylii, Chin, Indii i RPA w latach 2000–2023, zrównoważony rozwój jest przybliżony skorygowanymi oszczędnościami netto (% DNB), zieloną odbudową poprzez inwestycje w energię odnawialną, a gospodarką niskoemisyjną poprzez zużycie energii odnawialnej (% całkowitej energii finalnej). Błędy standardowe skorygowane o panel zastosowano do szacunków pełnej próby i specyficznych dla danego systemu (przed COVID: 2000–2019; COVID: 2020–2023), uzupełnionych o modele PCSE specyficzne dla danego kraju, podczas gdy mediację oceniono przy użyciu efektów stałych z 1000 replikacji bootstrapowych. Wyniki wskazują, że zielone ożywienie gospodarcze wykazuje słabe i zależne od systemu powiązania ze zrównoważonym rozwojem: jest ono umiarkowanie dodatnie przed COVID, ale staje się istotnie ujemne w czasie COVID i pozostaje statystycznie nieistotne w całej próbie. Z kolei przejście na gospodarkę niskoemisyjną jest pozytywnie i silnie powiązane ze zrównoważonym rozwojem, ze znacznie silniejszym efektem w czasie COVID. Szacowany pośredni wpływ zielonego ożywienia gospodarczego poprzez kanał niskoemisyjny jest dodatni, ale statystycznie nieistotny, co sugeruje, że zielone ożywienie gospodarcze nie doprowadziło jeszcze do spójnych zmian w miksie energetycznym, które mogłyby przełożyć się na korzyści w zakresie zrównoważonego rozwoju. Badanie przyczynia się do łącznej oceny ścieżek bezpośrednich, niskoemisyjnych i mediacyjnych w reżimach kryzysowych i poza kryzysem, dostarczając dowodów wzmacniających zgodność z celami zrównoważonego rozwoju nr 7, 11 i 13 w największych gospodarkach wschodzących.