Resilencja jako kluczowa cecha inteligentnych miast wspierających zrównoważony rozwój obszarów miejskich

Szybki rozwój miast w połączeniu z rosnącą skalą złożonych zagrożeń na poziomie miejskim wymaga nowych podejść do zrównoważonego rozwoju miast i zarządzania nimi. Współczesne miasta muszą nie tylko poprawiać jakość życia swoich mieszkańców, ale także zapewniać długoterminową stabilność, bezpieczeństwo i zrównoważony rozwój. W tym kontekście koncepcje inteligentnego miasta i miasta odpornego stały się kluczowymi tematami zarówno w dyskursie naukowym, jak i w zarządzaniu miastami. Celem niniejszego artykułu jest analiza synergii koncepcyjnej między tymi dwoma pojęciami oraz wykazanie, że odporność powinna być traktowana jako jedna z kluczowych cech inteligentnego miasta, zgodna z 11 celem zrównoważonego rozwoju.

Badania opierają się na wiodących publikacjach naukowych dotyczących inteligentnych miast i odporności miejskiej. Analiza koncentruje się na zidentyfikowaniu głównych założeń obu koncepcji oraz zbadaniu obszarów ich zbieżności. Na podstawie uzyskanych wyników zaproponowano ramy koncepcyjne łączące rozwój inteligentnego miasta, odporność miejską i zrównoważony rozwój miast.

Wyniki analizy wskazują, że koncepcje inteligentnego miasta i miasta odpornego uzupełniają się, a nie konkurują ze sobą. Strategie inteligentnego miasta, oparte na technologii, zarządzaniu partycypacyjnym i efektywnym gospodarowaniu zasobami, stanowią strukturalną podstawę do budowania odporności miejskiej. Jednocześnie odporność wzmacnia zdolność miast do reagowania na zagrożenia, dostosowywania się do zmieniających się warunków i utrzymania podstawowych funkcji miejskich. W badaniu stwierdzono, że odporność należy postrzegać jako istotną cechę inteligentnych miast, wspierającą ich zrównoważony rozwój.